We hebben al een hele tijd geen verhaal meer gedaan van onze grote avonturen in Suriname. Maar we zijn er weer hoor! We hebben heel veel dingen te vertellen!

De eerste weken in Nieuw Aurora waren Gerda, Mike en Eddy er om kennis te laten maken met de mensen, de cultuur en de manier van leven. Gerda nam ons het dorp mee in en stelde ons voor aan verschillende mensen. Zo kwamen we langs de winkel van Max, we kwamen langs het hutje van Nka, de moeder van Eddy die zo oud is dat ze haast niet meer uit haar hangmat komt, langs het voetbalveld waar alle feestdagen worden gevierd, langs Georgette en haar souvenirwinkeltje en langs de schooltjes die er staan. Mike heeft ons geleerd om kip te fileren, cassave tot thelo te bakken, de bananenbomen te snoeien, fikkie te stoken en een kruidenbadje te maken voor onder de douche. Waar we niet zo blij mee waren was dat ze erg vroeg wakker werden en dan al aan het werk gingen, zoals het huis vegen en afwassen. En aangezien het huis wel muren heeft, maar geen plafond, werden was dat voor ons ook gelijk een wekker.

Het was fijn om de eerste week met Gerda en Mike door te brengen, maar we merkten dat we erg op elkaars lip zaten aan het eind. Toen ze eenmaal weer waren vertrokken hebben we het huis aan kant gemaakt en zo onze eigen plek van gemaakt. We merkten al snel dat we door de vrijheid veel meer ondernamen.  Al snel zijn we begonnen aan ons onderzoek. We hadden via Eddy contact gemaakt met de voorschool. Om een goed beeld te krijgen hebben we een aantal ochtenden  meegedaan. De voorschool heeft een schema wat ze bijhouden waarin ze werkjes maken zoals tekenen en puzzelen, spelen in de hoeken (wat voor grote chaos zorgt want eigenlijk is er maar een hoek waar alle kindjes in spelen), vertelling (waarbij de juffen de kinderen vragen stellen over een bepaald thema; toen wij er waren was het thema kerst) en buiten spelen.  Bij het buiten spelen hebben we de juffen nieuwe liedjes en spelletjes geleerd zoals “zakdoekje leggen”, “schipper mag ik overvaren” en “Anna-Maria koekoek”. Het was heel leuk om ze deze nieuwe spelletjes te leren. Toen we de weken erop door het dorp liepen riepen de kleine kindjes ons achterna:  “Anna-Mariaaaaaaa koekoek”. Zo schattig!

Ook hebben we computerles gegeven aan de juffen , en later aan een paar leerlingen van de 6^de klas van de basisschool. Ze hadden nog nooit met een computer gewerkt dus alleen al het uitleggen van een muis had zijn tijd nodig. Het was gek om te realiseren dat het voor ons zo gewoon is geworden om met die apparaten te werken, maar voor hun is het allemaal nieuw. Ook verliep dit niet volledig vlekkeloos. Meerdere malen kwamen er geen kinderen opdagen en of dit nu aan kinderen lag of aan het feit dat het niet werd doorgegeven is voor ons nog een raadsel.

Op Maartje’s verjaardag hebben we een dag vrij genomen en zijn we met Broeder Patrick en een medische studente, die een week bij de medische post kwam kijken, naar Gunsi  gewandeld door de jungle. Daar zijn we met een hele kleine korjaal over de rivier naar de andere kant gevaren. Dit was super spannend omdat er een sterke stroming was en we met zijn vijven eigenlijk teveel waren in die kleine boot waar we zo mee konden omslaan. We moesten ons echt concentreren om in evenwicht te blijven zitten en moesten moeite doen niet te lachen van de zenuwen.  Aan de overkant waren soela’s waar we tussen de stenen konden genieten van de stromingen. Heerlijk! De stroming was op sommige plaatsen echt sterk, maar Patrick kon hier gewoon in staan zonder meegesleurd te worden. Wij bleven veilig bij de rustigere stroompjes hangen. Het was iets minder toen een hele troep toeristen ook kwam kijken bij de soela’s.  Dit waren trouwens niet alleen toeristen. Een aantal dagen lang kwamen er oogartsen en medische studenten om een hondertal operaties uit te voeren. Mensen die staar hadden konden ineens weer zien en vonden het een wonder. Helaas was het wel jammer om ze daar tegen te komen. Daar ging onze rust. Maar het was verder een heerlijke dag!

Na drie weken binnenland waren onze blikken voer op en zijn we voor een paar dagen naar Paramaribo gegaan. Met een klein vliegtuigje zijn we heen gerezen. Dit was wel erg spannend. We zaten met zo’n 20 mensen in het vliegtuigje en er was veel turbulentie. Dus bij aankomst waren we misselijk en moe. We hadden een kamer gehuurd in de Prinsessenstraat, waar we ook de laatste maand zitten, en konden onze huisgenootjes alvast ontmoeten. We zijn gelijk na aankomst naar de supermarkt gegaan wat niet zo slim was want we hadden honger. Voor ons was het een walhalla omdat we al lang niet meer kaas, chocola, verse sapjes  en andere koude producten hadden kunnen kopen. Onze winkelwagen werd goed gevuld en onze portemonnee was erg geslonken… In de avonduren zijn we samen met Eddy en een vriend van hem naar de jaarbeurs gegaan. Is te vergelijken met de huishoudbeurs. De mannen hadden het na een rondje al gehad maar wij zijn nog lekker doorgewandeld, heerlijk. Toen we thuiskwamen waren daar Djoga, Chucky en Edu. Vrienden van ons huisgenootje die op maandag altijd koken voor hen. Ze kennen elkaar van capuera. We hebben met zn allen geproost op Marije haar verjaardag om 12 uur en daarna ons bedje in gedoken. Op Marije’s verjaardag zijn we naar de Hermitage Mall geweest en hebben we lekker doucheartikelen gehaald die we in het binnenland zo hadden gemist.  ‘s Avonds zijn we naar de karaokebar geweest waar Marije de Surinamers kippenvel heeft bezorgt! En ‘s avonds ging het feest door in de Havanna Lounge waar eerst werd salsa gedanst en later ook andere muziek werd gedraaid voor de onervaren dansers. Het salsadansen zag er erg mooi uit. Je kon zien dat de mensen er veel plezier in hadden.
Op onze laatste avond zijn we meegegaan met onze huisgenootjes naar een feestje van het vijfjarig bestaan van een capoeira- groep. Capoeira is een Braziliaanse vecht-dans die met Het was een heel sfeervol feestje met hangmatjes, lounge-kussens en sfeerlichtjes. Ook werd er gitaar gespeeld en lieten de jongens en meiden hun vecht-dans zien op de mantra-muziek.  Verder was er een grote bbq met heerlijke kip en aardappelsalade waar we van hebben gesmuld. Het was erg gezellig en we vergaten bijna dat we de volgende morgen weer vroeg op moesten om terug naar Nieuw Aurora te gaan.
Met nieuwe blikken groente en fruit en onze heerlijke doucheartikelen gingen we de volgende ochtend eerst met de taxi naar de busstandplaats, toen met de bus naar Atjoni en daar weer verder met de boot naar Nieuw Aurora. Bij Nieuw Aurora stonden de kinderen klaar om ons te helpen met het tillen van onze spullen naar ons huis.

Toen we eenmaal een goed beeld hadden van de school zijn we begonnen met de interviews. De juffen van de voorschool vonden het heel spannend om  te doen en wilden het liefst met iedereen samen gaan.
Met het schoolhoofd hadden we afgesproken om de gegevens van de kinderen over te nemen op de basisschool. De eerste keer dat we kwamen ging dit prima, de tweede keer was hij het helemaal vergeten te verzamelen. De school is aan de andere kant van het dorp, dus nog best een wandeling. We zijn daarna nog 2 keer heen en weer gelopen en het schoolhoofd gaf steeds aan dat het niet zijn schuld was. Maar we werden hier toch best pissig van. Want hij reageerde niet als we belden om te bevestigen dat we een afspraak hadden. Maar uiteindelijk hebben we op het nippertje nog de gegevens kunnen ophalen en hebben we ons veldwerk in Nieuw Aurora kunnen afronden.

Een paar weken voor kerst kwam er een grote dorpsvergadering georganiseerd door het van  ministerie regionale ontwikkeling.  Daarbij kwamen vele belangrijke personen waaronder de eigenaar van het gebied.  Omdat het een heel belangrijk persoon was kreeg het dorp de hele dag stroom. In een open zaal kwamen vele dorpsbewoners bij elkaar om te praten over de gebied en andere belangrijke zaken zoals school, medische zorg etc.  We konden er weinig van verstaan maar het was boeiend om te zien hoe zo’n belangrijke vergadering eraan toe ging. Mensen mochten om de beurt spreken voor de groep en laten horen wat zij belangrijk vonden. Wij begrepen er verder weinig van. Af en toe herkende we woorden, maar het was te weinig om er echt iets van te begrijpen.
Savonds was er feest. In dezelfde zaal ging DJ Gremio zijn muziek laten horen. Gremio is een jongen die ook de beheerder van de voorschool is en daar zijn winkeltje heeft. Hij is ook ons contactpersoon, dus we komen van bij hem langs en hij checkt ook vaak bij ons of alles goed gaat. Gremio speelt ook in de band die vaan naar Anaula gaat. Voor het feest kwam ook de band even spelen.
Wij hadden dezelfde dag een pangi gekocht (een handgemaakte omslagdoek die de vrouwen hier allemaal dragen). We waren helemaal klaar om te gaan dansen. Alleen dansen de mensen daar toch anders dan wij dat doen. Ze dansen vooral samen. Dus om de haverklap kwamen er mannen die met ons wilden dansen. Ze vonden het raar als we alleen dansten.

Met kerst hebben we geholpen met de kerstboom neerzetten en optuigen. Er waren maar weinig versiersels, maar Marije kwam met het goede idee om de kinderen kerstballen te laten inkleuren en daarna op te laten hangen. De juffen waren erg blij met het idee en hebben de klassen mooi versierd met zelfgemaakte slingers en ballen in de boom.
De voorschool had liedjes ingestudeerd voor de kerstviering in de kerk. De juffen gingen heerlijk eten koken en ja dan kunnen wij ook niet  achter blijven. Dus om 5 uur opgestaan om pizza te bakken. We gingen met drie groepen peutertjes, allemaal in mooie kerstkleren en met veel gekleurde kraaltjes in hun haren, door het dorp lopen naar de kerk. In de kerk was de hele basisschool aanwezig. De leerkrachten hadden allemaal rode kleren aan en alle klassen gingen elkaar liedjes toezingen. Het was echt heel mooi. Maar de keerzijde was dat de kinderen niet altijd stil waren. Nu is dat niet gek, met zoveel kinderen bij elkaar, maar de manier waarmee hiermee werd omgegaan was voor ons misselijkmakend. Er was een meester die een stok had en die al heel snel gebruik maakte van die stok. Hij liep op een groepje kinderen af die voor onrust zorgden en zweepte ze allemaal op hun hoofd. Het was eventjes stil, maar het duurde niet lang of het was weer roemoerig. Ze hadden die kinderen echt niet in de hand. Het zwepen doet die kinderen niets meer. Wij waren hiervan goed geschrokken. Want we wisten wel dat er gezweept werd, maar als je het ook echt voor je ziet dan doet dat veel met je. We hebben het er nog veel met een aantal mensen van het dorp over gehad, dat wij daar zo van waren geschrokken en de meesten gaven aan dat het heel normaal is want als de kinderen niet luisteren is dat de enige manier om het ze duidelijk te maken. Toen we het hier met het schoolhoofd hadden gehad vertelde hij dat hij het wel wil veranderen, maar dat het moeilijk is omdat het voor hun de enige manier is die ze kennen om orde te krijgen in de klas. Na de kerkviering hebben we het verder gevierd in de voorschool. Kinderen en ouders kregen eten mee naar huis. Het was allemaal erg gezellig.

Het afscheid van nieuw aurora viel ons toch wel zwaarder van verwacht. Als je zo lang in een gemeenschap leeft wordt je deel van de gemeenschap en ga je je hechten. De avond van te voren hebben we een laatste rondje gelopen en in de ochtend werden we opgehaald door de kinderen die onze spulletjes naar  de waterkant hebben gebracht. Vele stonden er om ons uit te zwaaien en een brok in je keel is dan niet weg te denken.

Nu zijn we alweer twee weken in Paramaribo en zijn aan het genieten van alles wat we gemist hebben in het binnenland. Over onze avonturen in Paramaribo zullen we later wat vertellen.

Lieve familie en vrienden!

We hebben het hier nogsteeds heerlijk.

We hebben al een tijd niet meer geschreven, maar zullen snel wat meer updaten!
De afgelopen weken hebben we al veel aan ons onderzoek gedaan. Ons veldwerk is bijna klaar en we kunnen al beginnen met de gegevens verwerken!
Nog anderhalve week en we zitten weer in Paramaribo!

Voor de mensen die ons een kaartje willen sturen, dat kan!

Ons adres in Paramaribo is:

Prinsessenstraat 131
Paramaribo, Suriname

Zo makkelijk :)

We gaan snel weer een leuk verhaaltje typen,

maar voor nu veeeel liefs van Marije en Maartje

Part 5

Vrijdag  hebben we zoals elke ochtend heerlijk gezwommen in de rivier.  We hebben een plekje gevonden aan de rivier waar we vanaf de stenen in het water kunnen glijden. Eerst heel voorzichtig en bang voor de vissen (er zwemmen ook piranha’s…) maar toen we eenmaal door waren en geen stenen of andere dingen onder onze voeten voelde was het heerlijk! Er is een goede stroming dus we blijven actief in het water. Na het zwemmen zijn we helemaal rozig terug gegaan door het dorp, langs de hutjes wandelend, veel mensen zaten buiten en die begroetten we allemaal, we brachten gemaaid gras mee, van het vliegveldje waar ons dorp aan grenst,  voor de kippen en liepen weer terug naar het Teeifuka-huis.
Na de lunch en de korte siësta zijn we met Gerda en Mike door het dorp gelopen. Gerda is al 6 keer hier geweest en kent een hoop mensen. Het dorp is groter dan we dachten. Het was een hele wandeling. Veel nieuwe gezichten gezien. Er waren een paar mensen in het bijzonder die we gingen ontmoeten, zoals de moeder van Eddy, die in een klein hutje in een hangmat hing. Ze was al heel oud en kwam de hangmat haast niet meer uit. Met een ontbloot bovenlijf gaf ze ons een handje. We verstonden niks van wat ze zei en zij verstond ons ook niet dus na wat tegen elkaar kletsen in eigen taal zijn we weer verder gegaan. Verder hebben we tot bijna het andere eind van het dorp gelopen wat een hele wandeling was. We kwamen winkeltjes tegen en hebben de basisschool gezien.
We kwamen helemaal vermoeid weer thuis en waren te moe om te koken dus hebben we wat knakworsten opgewarmd en onze magen gevuld met heerlijke hotdog speciaal. Na het eten kwamen twee jongens uit het dorp langs: Momo en Gregory.
Zij gingen ons wat meer saramaccaanse woorden leren. We hadden al heel wat woordjes opgeschreven in een boekje en lieten onze kennis over de taal horen. Daarna hebben ze ons nog meer laten opschrijven. Heel handig want nu kunnen we vaak het boekje erbij halen als we iets niet weten te zeggen. Alleen staat het niet op volgorde, dus als we tijd en zin hebben gaan we het uittypen en op thema zetten… Belangrijke woordjes die we hebben geleerd zijn:
minango soem a lieo (ik ga zwemmen in de rivier)
minango a whenkeh (ik ga winkelen)
minango a wosu (ik ga naar huis)
minango boy (ik ga koken)
tanga (sterk)
soetie (lekker)
hanse (mooi)
mi wee (ik ben moe)
hoha (gaap)

 Zaterdag hebben we hard aan ons huiswerk gewerkt. We waren goed op dreef en waren zo trots op de inspanning die we hadden gemaakt dat we onszelf trakteerden op een lekkere duik in de rivier. Hierna hebben we macaroni gekookt.
Savonds zijn we met de band van Gregory en Momo mee geweest naar Anaula. Anaula is een luxe toeristenoord (10 minuten varen hier vandaan) waar vaak Nederlandse toeristen een 4 daagse tour maken. Ze bezoeken dan verschillende dorpjes (waaronder ook Nieuw Aurora) en krijgen zo een beeld van het binnenland. Ook krijgen ze een optreden van de band van Nieuw Aurora. Wij mochten mee kijken en dansen. De band speelde een uurtje saramaccaanse dansmuziek. Veel slagwerk en zang. Het was heel leuk om te zien. Een paar jongens van de band zongen met in hun handen hun mobiel die ze voor hun mond hielden als microfoon. Tussendoor vertelde Mike ons wat de betekenis van een liedje was en het bleek dat ze zongen: “ik heb mijn broer vermoord voor een us dollar” haha Dat hadden we niet verwacht. De rest van de avond lekker meegedanst en gekletst met de toeristen die het wel interessant vonden dat wij “Bakra’s” zo in die binnenlanden rondhangen.
Aan het eind van de avond, op de weg terug kwam een van de bandleden  (Oscar)naar Marije toe en zei: “je bent mooi”.”Dankje”zei Marije waarop Oscar zei “zo mooi vol”.  Marije moest hier om lachen en zei maar niet dat het in Nederland juist niet leuk is om te horen…

Zondag zijn we voor het eerst naar de kerk geweest. De EBG (evangelische broeder gemeenschap). Het was druk bezocht en iedereen was heel mooi in wit of in nette kleren gekleed. De dominee begon met praten en tussendoor zong iedereen mee met de liedjes. We kregen ook een songboek van Iwan, het hulpje van de dominee, en konden zo de liederen meezingen die met orgel begeleid werden. De melodie was makkelijk te volgen doordat het vrij langzaam ging en de mevrouw achter ons heel hard kon zingen. Middenin de dienst kwamen er steeds meer mensen bij die aanschoven. En als kinderen moesten plassen dan deden ze dat gewoon even buiten, voor de deur.
Voorin de kerk was ook een vrouw met een lat in haar handen waarmee ze af en toe een tik gaf aan de kinderen die in slaap vielen of voor onrust zorgden. Dit was wel shocking. We hadden ook al eerder gezien dat er snel tikken worden gegeven, en niet zo zuinig ook…
Ook kwamen er tijdens de dienst toeristen meekijken die, net als de rest van de mensen, een bijdragen konden geven. De dominee liet ook een van de psalmen in het Nederlands horen zodat de toeristen de boodschap mee konden nemen naar huis.
Iwan kwam aan het eind ook nog op en die vertelde het nieuws van de dag. Als er bijzondere gebeurtenissen zijn dan is dit de plek waar we dat kunnen horen, want een krant hebben we niet. Iwan vertelde ook over ons onderzoek en over Gerda en dat ze die middag een bingo-middag ging houden voor de kinderen.
Toen de dienst klaar was kwamen veel mensen elkaar en ons begroeten. Zo leren we dus best veel mensen kennen.
‘S middags was de bingo van Gerda. Er waren een hoop kinderen gekomen die stonden te wachten voor de deur van de voorschool, waar de bingo was. Ze stonden te dringen voor ze naar binnen mochten.  De bingo was erg leuk om mee te maken en de kinderen waren erg blij als ze wonnen. Er waren kleine cadeautjes maar wat de kinderen het liefst pakten waren de blikken met knakworsten of ander eten! De manier waarop het werd georganiseerd was niet helemaal zoals wij dat hadden gedaan, maar het was Gerda haar ding dus dat hebben we zo gelaten.
We lopen nu anderhalve week achter op schema, maar het is onderweg!
Liefs van Marije en Maartje

Dag mensen in het koude holland, daar zijn we weer.

We zijn bij woensdag aangekomen. Deze dag zijn we wederom vroeg begonnen. Onze huisgenoten en Mike en Gerda zijn namelijk altijd erg vroeg wakker en beginnen dan al met vegen, voel je een kleine irritatie;). We hadden 10 uur afgesproken met Eddy om kennis te gaan maken met de juffen van de voorschool. Voor de mensen die niet weten waar ons onderzoek om draait hier even een korte samenvatting. Kinderen in nieuw aurora spreken Saramacaans maar de schooltaal is Nederlands. Daarnaast zijn er geen of te weinig kleuterscholen. Dit zorgt ervoor dat als kinderen naar de basisschool gaan ze de nederlandse taal totaal nog niet machtig zijn. Daarnaast is er pas leerplicht vanaf 6. Resultaat: kinderen stoppen met school voordat ze hun diploma hebben. Hierdoor heeft teeifuka een voorschool opgezet waar kinderen spelenderwijs al kennis maken met de nederlandse taal. Wij gaan nu onderzoeken of er effecten te zien zijn van de voorschool op de basisschool en of de aansluiting van de voorschool op de basisschool goed verloopt.

Op de voorschool zijn drie klassen. Een van driejarigen, 1stejaars vierjarigen en tweedejaarsvierjarigen. En dan zitten er in die klassen 30 kindertjes met van die glimmende donkere ogen naar je te kijken en handjess te geven. Kennis gemaakt met de vier juffen. Erg leuk allemaal.

Vervolgens zijn we ook nog naar de basisschool geweest en ook kennis gemaakt met de kleuterjuffen daar. Kort maar krachtig.

Toen we in paramaribo waren wilde we al heel graag zwemmen maar geen zwembaden in de buurt dus wilden we nu eindelijk eens gaan zwemmen. Dus wij aan Eddy vragen of dat kon en ja hoor, we konden zwemmen in de rivier. Maarja daar zitten dus ook piranha's. Volgens Eddy maakte dat niet uit je moest gewoon niet zwemmen als je bloed had. En die beesten zaten vooral bij de dam. Het water was heerlijk, erg genoten. Maar we vielen wel op met onze witte lichamen haha.

In de avond hebben we weer een heerlijk maal gehad van Gerda en Mike en lekker te bed.

Donderdag zijn we alleen gaan zwemmen en dan op een tijd dat de kinderen op school zitten, heerlijk rustig, verder hebben we vrij weinig gedaan. Alleen in de avond was het onze beurt om te koken dus hebben we ketjap kip gemaakt met surinaamse bami. Dit viel erg in de smaak bij iedereen.

We hebben trouwens een huiskikker erbij gekregen, we hebben hem maar albert genoemd. Elke avond zit hij naast ons huis te kwaken. Samen met het gesnurk van Mike is een mooi koortje, ahhum.

Liefs uit nieuw aurora

ps. foto's uploaden op deze site gaat erg moeilijk en per 1. Heel veel tijd dus, voor foto's moeten jullie op de facebook zijn.

Marije en Maartje deel 3

Het is alweer een tijd geleden dus hebben we veel te vertellen, dus zet jullie schrap!

Vrijdag hebben we de hele dag rustig aangedaan maar toen kwam zaterdag. Wij zouden naar een echt saramacaans feest gaan. Geen flauw idee wat te verwachten natuurlijk maar wij ons mooi aankleden en gaan. We gingen heen met de auto, Eddy had gezegd dat hij geen tijd zou hebben deze dag dus zouden we alleen met Jerman gaan, toch stopten we langs de kant van de weg en stapte Eddy plotseling in.Hij had toch ineens wel tijd. We reden zo'n kwartiertje en kwamen in een soort van achterbuurt. Auto's waren kriskras geparkeerd en er zat geen logica in. Alle mensen stonden opstraat en toen wij uitstapten werden we natuurlijk aangekeken. Twee blanke meiden hier. We liepen naar een soort van kroegje waar we ons eerste biertje nuttigden. We werden voorgesteld aan Samantha en Beyonda, twee jonge meiden en ook weer familie op de een of andere manier, Even gezellig gebabbeld en toen hoorden we iemand praten door de microfoon. Kaartjes gehaald en door een smal deurtje naar binnen. Daar was een groot grasveld met een overkoepeling waar al allemaal mensen zaten. Vooraan was een groot podium met een band erop. Een man en een vrouw presenteerden, alsnog wisten we niet wat we moesten verwachten We gingen vooraan staan met Beyonda en Samantha die overigs 24 en 28 waren en beide ook al kinderen hadden. Dat is hier trouwens vrij normaal, vrouwen krijgen hier jong kinderen. Toen begon de presentatie en de band speelde een liedje, deze band is trouwens ook al in Nederland geweest. Er kwam een oudere vrouw op in een Pangi, dat is een saramacaanse doek die versierd wordt met figuren en vervolgens wordt omgewonden. Ze begon te dansen, geniaal om te zien. Wiegen met haar heupen maar ook heel beheersd. Een en al sensualiteit. Wij keken onze ogen uit. Vervolgens kwam er een man op en die begon mee te dansen, het was echt super. Maar dit was pas de openingsact. Er kwamen een stuk of 12 meisjes en vrouwen op die allemaal traditioneel gekleed waren. Ze zouden tegen elkaar gaan strijden en de jury zou beoordelen. Omstebeurt dansten ze allemaal op hetzelfde nummer de een nog mooier dan de ander. Maar het publiek was het niet altijd eens met de jury en dan ging de hele tent los. Mensen moesten worden vastgehouden anders zouden ze een jurylid aanvallen. 1 jurylid had het helemaal gedaan en was er bij de finale ook niet meer bij. Na een korte pauze waarin we weer een biertje hebben genuttigd ging de show verder, overigens hebben we jerman en eddy nauwelijks gezien. We waren vooral met Beyonda en Samantha. In de finale streden 6 meiden tegen elkaar. Dit was vrij snel weer af. Toen begon er een andere band te spelen en ging iedereen dansen. Ongeveer na een halfuur werd de uitslag bekend gemaakt. Wij waren al aardig moe maar Marije heeft nog een dansje gewaagd. Uiteindelijk gingen we rond 3 uur naar huis, doodop. De terugweg was een iets mindere ervaring. Jerman had gedronken en reed ongelofelijk hard en de middelste stoel had geen gordel. Hier voelde we ons niet lekker bij, maar we konden niet anders naar huis. Gelukkig zijn we veilig aangekomen.

De volgende dag waren we pas rond twaalfen wakker. Gerda was aangekomen, voorzitter van de stichting samen met haar nederlands/surinaamse vriend Mike. Een gezellig stel. Zij zou met ons de binnenlanden ingaan en we hebben dan ook boodschappen mt haar gedaan. Alles in blik gekocht. We hadden heel veel boodschappen, jerman gebeld of hij ons wilde ophalen en die kwam eraan. Van de chinees kregen we nog wat extra omdat we zoveel hadden gekocht, Overigens worden alle supermarkten gerund door chinezen en je kunt het totaal niet vergelijken met de supermarkten thuis. Zondagavond zijn we nog even langs het ziekenhuis geweest en Muree bedankt voor het verblijven in zijn huis. 's avonds alle spullen ingepakt. Als eten aten we kippenpootjes maar dan echt de pootjes en het leken net vingertjes. Marije heeft 1 hapje geprobeerd maar kreeg het niet weg, Maartje was de bikkel en heeft alles opgegeten.

De volgende ochtend waren we vroeg op omdat we nog langs de vreemdelingenpolitie moesten. 6 uur ging de wekker en echt wakker waren we niet. Samen met Jerman erheen maar we waren onze tickets vergeten. Wij weer terugracen en weer heen. We hebben namelijk een visum voor 30- dagen en als je hem wilt verlengen moet je naar de vreemdelingenpolitie. Gelukkig ging het erg snel en waren we er binnen een kwartiertje weer uit. Toen kwamen Gerda en Mike en werden we opgehaald door een soort vrachtbus. Hoe alles erin moest was voor ons een raadsel want we hadden erg veel spullen. Toch paste alles erin en gingen we op reis. Voorin carlos, on ze chauffeur samen met Eddy en diens zoontje Gaffa, daarachter Maartje en Marije en op de achterbank Mike en Gerda. Na nog even een band te hebben verwisseld begon de tocht. In het begin reden we over asfalt en ging alles heel soepel. Onderweg kwamen we veel mooie uitzichten tegen en kleine indianendorpjes wat er tropisch uitzag. Na een tijdje bereikten we het einde van de asfaltweg en begon het hobbelen. Diepe kuilen, grote stenen, het echte werk begon. Mike zei dat hij in een heftige massagestoel zat. Uiteindelijk kwamen we aan in Atjoni, vanuit hier zouden we verder gaan met de boot. Wat een adembenemend uitzicht zeg. Onze spullen werden in een smal bootje geladen en wij hebben in de tussentijd gewacht en rondgekeken. Er kwamen veel Nederlandse toeristen die naar Anola gaan, een luxeresort.

Na een halfuur stapten we de boot in en gingen varen. Het was super en hebben dan ook veel foto's gemaakt. Steeds zag je nog mooiere dingen. Het bootje ging redelijk hard en het windje maakte de zon ook lekker. We hebben geprobeerd om nog een beetje bruin te worden en onze beentjes omhoog gegooid. We hadden twee bestuurders van de boot. Eentje achter zat bij de motor en nog een voorin met een stok. Omdat het nu droge tijd is staat het water laag en is het moeilijk om langs de stenen te varen. Hij wijst met de stok welke kant de boot op moet om de stenen te ontwijken. Ondertussen stopte de boot ook nog een aantal keer om goederen af te leveren bij andere dorpen.

Na ongeveer een uur varen kwamen we aan bij nieuw aurora. Bij de steiger stonden de mensen al op ons te wachten en ook veel kinderen. Alle spullen uitgeladen en toen moesten we dat ruim een kilometer verder vervoeren naar ons huis. Gelukkig hielpen de kinderen mee. Ze waren ook gelijk erg lief en we liepen hand in hand terug. Na 3x heen en weer te zijn geweest waren alle spullen bij het huis. We waren doodop en flink verbrand. Die avond hebben we alles ingeruimd, heerlijk gegeten, bruine bonen met rijst en worstjes. Onze chefkok Mike had het heerlijk klaargemaakt. Die nacht hebben we heerlijk geslapen onder de klamboe.

De volgende dag zijn we flink aan de schoonmaak gegaan in het huisje. Het was wel schoongemaakt maar op zijn Surinaams. Dus niet zoals wij dat hier doen. We hebben alles ingeruimd. Even wat feitjes over ons huis en het dorp. Het dorp nieuw aurora heeft verschillende buurtjes, eigenlijk kleine dorpjes maar heeft in totaal ruim 2700 bewoners. Het heeft 3 kerkgemeenschappen en een aantal winkeltjes. Stroom is aanwezig maar alleen tussen 7 en 11. Daarna stopt het gewoon weer. Wij hebben dan stromend water maar geen druk, dat betekent dat wij ons alsnog wassen met een emmer water en een kalabas, maar het is wel verfrissend. Ons huis heeft 6 slaapplekken verdeeld over 4 slaapkamers. De slaapkamer boven worden echter niet gebruikt. Hiervoor zijn een aantal redenen namelijk we hebben ratten. Deze lieftallige beestjes lopen door het hele huis maar verstoppen zich meestal tussen de platen in het dak. Daarnaast zitten daar s nachts ook vleermuizen. Dus niemand wil daar slapen. We hebben een soort veranda en voor de rest is ons huis luxe in vergelijking met anderen. In het dorp vind je vele hutjes die achter nog een aparte ruimte hebben voor hunn behoefte. Ook gaan mensen nog de bossen in om een kuil te graven en deze vervolgens te bedekken. Mensen baden zich in de rivier of in de kreek. Wat beide erg mooi is. Dit is tevens ook de plek waar ze hun afwas en was doen. Vele van de mensen in het dorp leven van hun kostgrondjes. Hierop verbouwen ze groente, vruchten, rijst en van alles. Leuk detail. We hebben al eerder verteld dat mannen hier vaak meerdere vrouwen hebben, nu is dat in het binnenla nd nog erger. We hebben laatst een man ontmoet die 34 heeft bij verschillende vrouwen. De mannen zijn echter niet verplicht om voor deze vrouw te zorgen. Hij moet zorgen voor een hutje en een kostgrondje zodat ze in hun eigen onderhoud kunnen voorzien. Raar maar waar. Nu komt er wel een nieuwe generatie aan die minder vrouwen wilt. Er is dus wel een terugloop. Maar de man met 34 kinderen is pas 55. Wat betekent dat als hij op 20 jarige leeftijd is begonnen met produceren hij elk jaar een kind heeft verwekt.

Overal waar je loopt in nieuw aurora kun je vruchten vinden. Bananenbomen, kokosnotenbomen, papaya, awara, cashewnotenbomen van alles. Als je rondloopt moet je iedereen groeten. Men vind het onbeleefd als je dit niet doet. Dus groeten wij constant.

Maar goed, dinsdag hebben we dus rustig aan gedaan. Toch zijn we nog wel even bij de kreek gaan kijken. Ongelofelijk mooi. In de avond heeft onze kok mike masala kip gekookt en hebben we een heerlijk biertje gedronken. Ons komt huis wordt vaak omringd door kinderen die Gerda allemaal kennen. Een aantal kinderen komt vaker langs, Boet, Denilson, Merita, Donny, Papason, Tita. Vaak komen er in de avond een paar kinderen Yathzee doen met ons. Daar kunnen ze erg van genieten. Een glaasje stroop erbij (limo) met koek (snoep) en ze zijn al tevreden. Maar fanatiek! Ze kwamen dus ook dinsdagavond even langs.

Dit is het voor even zodat jullie al wat kunnen lezen. We beseffen ons dat we achter lopen, maar het is onderweg!

Liefs uit Nieuw Aurora,

Maartje en Marije

“Uwekkino”
“Awekkie”
“Joe Fia I Wekkie”
“U Wekkie Tanga”

Dit is wat we elke morgen tegen elkaar zeggen. Nouja in ieder geval de eerste twee regels kennen we nu. Het betekend: “goede morgen”, “Goede morgen”, “Hoe heb je geslapen?”,ik heb lekker geslapen”.
De mensen in het huis waar we verblijven spreken de hele dag Saramaccaans en daar begrijpen we nu nog niets van. Daarom vragen we nu steeds meer woordjes en schrijven ze op zodat we ze kunnen onthouden.

Na de eerste dagen veel hitte heeft het woensdag heel hard geregend en geonweerd en koelde het gelukkig een beetje af. De volgende ochtend bleek de wc niet meer te spoelen en kwam geen water meer uit de kraan. Door de harde regen er iets stuk gegaan waardoor er geen water meer binnenkomt. Jurman is nu al een paar dagen in de tuin een gat aan het graven om het te maken, maar sinds woensdag hebben we geen douche meer kunnen nemen… En omdat we eerst soms wel drie keer op een dag douchte is dat erg wennen. We hebben wel water uit een emmertje en wassen ons daaruit. Maar we zijn nog niet eens in Nieuw Aurora maar zijn  al back to basis hier!

Gister zijn we voor het eerst losgelaten door Eddy om alleen de stad in te gaan. Hij had ons helemaal uitgelegd hoe we moesten gaan, welke bus we moesten nemen, wat we wel en niet mochten kopen (want in veel winkels worden wij blanke Hollanders ontzettend afgezet) en zijn nummer gegeven zodat we hem altijd konden bellen als er iets mis zou gaan. Eddy voelt zich erg verantwoordelijk voor ons en dat is te merken!
We vonden het heerlijk om ons eigen gang te kunnen gaan. We namen de bus op de hoek van de weg en reden nar het centrum. In het busje hadden ze Surinaamse muziek aan en de raampjes stonden open dus dat was erg verfrissend!

In de stad hebben we waarschijnlijk meerdere rondjes gelopen en toen we onze kaart erbij pakte kwamen er een stel meisjes ons helpen en wenste ons welkom in Suriname. Verder hebben we ons verwent met schaafijs en zijn we naar de boekwinkel geweest voor nieuwe boeken. Ook hebben we een dongel  gekocht zodat we internet hebben in het binnenland. Het was een hele zoektocht want hij was overal uitverkocht maar we hebben hem! En we hebben  een hangmat! Helemaal klaar om te chillen!

Savonds belde Eddy op om te vragen of alles goed was gegaan en of we naar de Waterkant wilden. Dan moesten we ons gelijk klaarmaken. Afijn, 2 uur later (Marije had haar nieuwe boek ondertussen al uitgelezen) kwam Jurman ons ophalen. Onderweg haalden we Eddy op die samen met een meisje kwam. Wij dachten dat dat ook familie was, maar dat bleek een scharrel van hem te zijn. We vroegen hem bij de waterkant of hij ook een vrouw had en dat was wel het geval. Hij zag het als een bijbaantje. We vroegen hem of zijn vrouw dat niet erg vond en hij zei dat hij met haar nog daarover in discussie. Later hoorde we van Jurman dat zijn vrouw het wel weet, maar dat ze niet weet met wie.
Bij de Waterkant was het druk met veel Hindoestanen die het lichtjesfeest vierde. Na wat kippenboutjes en een drankje te hebben gedronken liepen we verder naar het Vat waar alle Nederlandse Stagiaires samenkomen. Hier hebben we Parbobier gedronken waar ze het al de hele tijd over hadden. Het smaakte voor ons naar Amstelbier. Maar wij zijn niet echte bierkenners.
Eddy had al wat meer op en begon op een gegeven moment tegen jurman in het Saramaccaans te praten. Wat wij wel verstonden was sex en condoom en keken ze lachend aan. Eddy vertaalde wat hij zei en kwam toen met zijn visie op sex met of zonder condoom aanzetten. En over ruwe en soepele sex. Zelfs Jurman had hem daar nooit over horen praten. Erg grappig die sexuele voorlichting van Eddy!

Op de terugweg gingen we nog over de brug en hadden een mooi uitzicht over de stad.
We sliepen erg lekker en werden, dankzij de muggenspray van Betty (zus van Eddy) deze nacht niet gestoken. We hebben ook een klamboe, maar op de een of andere manier weten die muggen ons toch te vinden…

Vandaag heeft Marije Betty geholpen met koken. Rijst met kip. Het was heel lekker!
Dit weekend gaan we nog de grote boodschappen doen voor in het binnenland en ons klaarmaken voor de reis!

Soi Sesie! (tot ziens)

In het begin denk je, ooooh nog een maandje. dan wordt het ohhh nog een weekje en dan zit je plotseling in je laatste weekend. Een weekend vol met afscheidsfeestjes van ons beiden waar we ongelofelijk van hebben genoten. Maar dan is de dag zover dat je op schiphol zit.

All our loved ones waren aanwezig en toen kwam het afscheid nemen. We keken elkaar aan en dachten dit gaan we snel doen. Een paar tranen kwamen er wel bij te pas maarja we hadden niets anders verwacht. Iedereen bleef wachten bij de douane om ons nog een laatste glimlach te werpen. En we lopen er doorheen! Ons avontuur begint! Lekker nog even wat luchtjes ingeslagen en gaan! Bij de laatste check had Maartje wat dingen tegen. Haar laptop moest uit haar tas, zij was degene die de steekproef fouilleren had en ze moest een kadootje openen omdat ze dachten dat er batterijen inzaten oftewel echt iets voor Maartje. Maar we kwamen er uiteindelijk door. We zaten in het midden van de middelste rij naast twee lieve vrouwen die ons tips gaven over suriname. Soms hadden we ook wel gewild dat ze even hun kwek dicht hielden maar ach je moet het er maar mee doen. Beenruimte was krap en we zaten een beetje ingeklemd. De vlucht was lang en slapen kwam er niet echt van. We hoeven in elk geval de films, karate kid, toy story en grown ups meer te zien. Het eten was allemaal goed te doen en hielp ons alvast in de surinaamse sfeer te komen. Maartje had gekozen voor vis maar die was heter dan ze had verwacht. Na het eten even lekker een bailey´s genomen en maar weer een filmpje/boek erbij gepakt. Toen het einde van de vlucht naderde werd het vliegen steeds erger. We werden wat misselijk en waren blij dat het einde nabij was, Toen het vliegtuig was geland klapte iedereen waarop de hoofdstewardes door de speaker zei: Ik hoorde serieus maar 3 mensen klappen. Waarop iedereen hard begon te klappen en ze zei: vooruit nu 40 dan. De mensen sonden op voordat het licht aan was en de riemen af mochten waarop iedereen stout en dom werd genoemd door deze grappige stewardes en het vliegtuig bewoog niet voordat iedereen weer was gaan zitten.

Tijdens het uitstappen kon Maartje haar telefoon al niet vinden en toen we bij de bagageband stonden werd het duidelijk: hij iisssss weeeeegggggg! Maartje is naar het personeel gegaan om te kijken of ze nog iets konden vinden, de warmte werd ook steeds erger. Helaas is haarr telefoon niet gevonden. Het duurde een eeuwigheid voordat de tassen kwamen en eindelijk stapte we naar buiten. Het was net zoals in series, heel veel mensen naast elkaar en allemaal kwamen ze naar ons toe om tevragen of we een rit wilde hebben. Plotseling kwam er een kleine jongen naar ons toe en gaf ons een hand. Een beetje huiverig vroeg marije wie hij dan was en toen hij teeifuka zei wisten we dat we goed zaten. Een andere man, Eddy kwam ons ook ophalen. Gelijk werden er foto's van ons gemaakt en gingen we in de auto. Beide waren we moe en hadden we het warm maar de rit bleef ons bij. Wat rijden ze als gekken zeg. Allereerst rijden ze links wat al anders voor ons was en de weg is heel slecht. Na een kwartier rijden kwamen we bij het huis van Muree. Maar deze was niet aanwezig, bleek dat hij een beroerte heeft gehad en in het ziekenhuis lag.  We stapten de auto uit en er waren honden op het erf. We moesten snel de auto weer ingaan want deze honden bijten dus we als een speer in de auto. Uitgelegd aan hen dat we in Nederland hodnen als huisdier hebben, nou hier was dat totaal niet het geval. We hebben besloten om te gaan douchen en naar bed te gaan maar het was zoo warm. Slapen ging moeilijk maar we hebben toch nog wat uurtjes kunnen pakken. We hebben samen onder 1 klamboe gelegen aangezien die van marije vrij klein was en er een gat aan de zijkant inzat. Maartje zag een mug in het net en heeft als een ultimate survivor haar hoofdzaklamp opgezet en wilde niet slapen tot hij dood was. Toch zijn we deze nacht niet geprikt.

De volgende dag echter wel. We werden om half 9 surinaamse tijd wakker en hebben ontbeten. Tijdens het ontbijt was Maartje de eerste die geprikt werd, hahaha ik heb gewonnen. Toen we helemaal klaar waren hebben we geprobeerd de stamboom van de familie te ontfutselen aangezien we steeds nieuwe familie zagen. Maar het is echt inmens hoe groot die familie is. De eerste dag zijn we naar Muree in het ziekenhuis geweest en hij vond het erg jammer dat hij ons niet had kunnen ontvangen. Met onze vaste gids Eddy en Jermain zijn we het centrum ingedoken. We hebben belangrijke gebouwen gezien en de markt. We hebben surinaamse bami gegeten met kip en Maartje Herrie herrie ( zoute vis, met aardappel etc) Heerlijk maar veel, dus hebben we het in een doggy bag meegenomen naar huis. rouwens eten ze in suriname niet op vaste tijden maar gewoon als ze honger hebben. De eerste fluitende mannen hebben we ook al gehad maar we hebben ons kranig geweerd.

Alhoewel deze mensen erg gastvrij zijn is het toch wel moeilijk. Je bent afhankelijk en moet constant rekening houden met hen. Het tempo van praten is langzamer en in gesprekken nemen wij voornamelijk het initiatief. Kost veel energie. We verlangen toch wel naar privacy en onafhankelijkheid. Maar dat zit er aan te komen. Vanavond gaan we eten bij de waterkant dus hopelijk nog meer foto's schieten. Die er btw binnekort op komen te staan.

We hebben onze surinaamse nummers in gebruik dus dan weten jullie dat.
Wil iemand de mijne even neerzetten ( marije), heb hem niet bij de hand.

Heel veel liefs uit het warme paramaribo,

Maartje en Marije